Motivi

Motivi! I paaftë, u aftësove; pa botëkuptim, bëre; nuk dalloje, dallove; i pasigurt, u sigurove; ndjeheshe i vetëm, u shoqërove. Prindërit të lanë. Ti u largove; çave muret e shtëpisë, u përzjeve me njerëz, prapë mbete vetëm!

Shkruan: Avni Tafili

Motiv! Përkujdesja hyjnore! Zoti, që të ushqeu, të dha formë e të udhëzoi.

Mendon, bie në dëshpërim. Kujton, ndalon. Krahët këputen. Të menduarit s’noton. Qielli para syve të mbyllet. Toka të ngushtohet.

Të kthehemi në fillim. Ti sot ke lindur. Je ende foshnje. Të ushqen e ëma. Ende s’ke filluar t’i lëvizësh gishtërinjtë. Kapakët e syve sa kanë filluar të valëviten nga drita. Mbahesh në prehrin e nënës. Je i pavetëdijshëm. Ende s’je në gjendje të njihesh me atë që të rrethon.

Thellë në shpirt – sado që sot si i rritur, nuk mund ta kujtosh qetësinë dhe prehjen që ndjeje si foshnje; pavetëdije ndjeje qetësinë e sigurinë. Ishe i mbuluar prej mëshirës së nënës. Për gjithçka po përkujdeset, ti s’po lëvizë e s’po bën gjë. Po të ushqen, po të shpëlanë, po të vesh, je në përkujdesje në çdo imtësi.

E kalove etapën e foshnjërisë. Ke filluar të njihesh me të ëmën. Gjuha s’po ta pëshpëritë ende emrin “nënë”, por zemra po e thotë. Po ndjen vështirësi. Kur e sheh dashurinë e saj, mëshirën dhe sigurinë që të jep, ti ndjen varësi ndaj saj. Nuk mund të rrish asnjë sekondë pa të. Këtë e ke zbuluar kur të ka humbur sysh, ti ke filluar të qash; këtë e mban mend.

Të dolën dhëmbët, t’u zhvilluan muskujt, tani ke filluar të formosh tinguj, të theksosh germa, të shqiptosh fjalë. “Nënë”, fjalë që po të flenë në zemër. Ke filluar të ndjesh madhështinë e mëshirës, bukurinë e dashurisë. Këmbët të janë forcuar, duart. Koka të është zhvilluar, shqisat të janë funksionalizuar; sheh e dëgjon mirë, prek e shijon, mban mend.

Ke filluar të flasësh, të kërkosh, të shprehësh gëzimin e hidhërimin; po edhe inatin e xhelozinë. Po i dallon ndjenjat qartë. Kur gëzohesh, buzëqesh, ndjen kënaqësi, kur hidhërohesh, të dhemb fyti nga të qarët, të shteren fijet e zërit; kur kërkon diçka e s’të jepet, ulesh e qan, nëse askush s’të përkëdhelë, inatosesh, e kur e merr atë që dëshiron, ndonjëherë ndjehesh mendjemadh, i përkëdheluri.

Ende je i paaftë të zgjedhësh. Prindërit të mbajnë afër. Ti kur atyre u shmangesh, kur të vijnë pas, sa fillon të ndjesh rrezikun, prindin e gjen pranë.

Tani je duke ecur, je duke folur, je duke u njohur me njerëzit përreth. E ndjen praninë e prindërve. Të familjes. Ke filluar të dallosh ngjyrat, shijet. E bardha s’është më sikur e zeza. Hidhësia jo si ëmbëlsia. Ikë prej zjarrit. E kap në dorë lodrën. Por ende sillesh rreth prindërve. Nuk je i sigurt në vetvete. Prindërit vazhdimisht të këshillojnë, të shpjegojnë.

Prindërit! Ti po rritesh. Po ecë drejtë dhe sigurt. Po mendon, je ndërgjegjësuar se je krijesë; njeri. Po harron vështirësitë; frikën e pasigurinë. Tash je i fortë, edhe mund të vraposh; t’i kapërcesh pengesat. Ende ndjen frikë të vetmohesh. Je i shkurtë, këmbët e shkurta, je i ngadalshëm. Por ke një botë të madhe brenda vetes; ke filluar të shikosh me sy të mendjes.

Ke çarë muret e shtëpisë. Nuk endesh nëpër oborr të shtëpisë, që dikur të dukej vend i huaj. Po tani ke dalë edhe jashtë shtëpisë. Mirëpo, ende qëndron pranë mureve të shtëpisë. Mbështetesh për mure duke vështruar sesi ecin, flasin e veprojnë njerëzit. Pas një vështrimi të gjatë, i mbështetur për muret e shtëpisë, ke zënë të mendosh rreth asaj që shihje; të pyesësh.

Ke zënë edhe miq. Shokë të lagjes e të shkollës. Po shoqërohesh. Po komunikon. Fillove të ndjehesh i ndarë, i pavarur; të ndjesh brenda vetes personalitet…

Mëshira e të ëmës, të nxiti të frymosh i sigurt; shprehja e fjalës “nënë”, të flasësh; përkujdesja e prindërve, të rritesh e zhvillohesh etapë pas etape; loti, për kërkesat tua; buzëqeshja, shenjë e kënaqësisë; dashuria, prehje e shpirtit; siguria, identiteti; këshilla e qortimi, të kuptuarit e dallimi; pasiguria e hezitimi, kureshtjen; hapësira, toka e qielli, njerëzit, nevojat e kërkesat, inspirim e motiv.

Motivi! I paaftë, u aftësove; pa botëkuptim, bëre; nuk dalloje, dallove; i pasigurt, u sigurove; ndjeheshe i vetëm, u shoqërove. Prindërit të lanë. Ti u largove; çave muret e shtëpisë, u përzjeve me njerëz, prapë mbete vetëm!

Motivi! Kush të ushqeu, kur duart e nënës s’të preknin dot? Kush u përkujdes për ty, kur prej syve të të ëmës humbje? Kush ishte me ty, kur prindërit të harronin? Kush të mësoi të mos qorroheshe, kur gishtërinjtë e tu lëviznin pavetëdije?

Mund ta imagjinosh veten sot ashtu, si fëmijë, i pafuqishëm e i paaftë për të reaguar në situata të rënda, e me këtë vetëdije që je sot, të mendosh se ishe i pambrojtur? Sigurisht, se ti mbroheshe, edhe kur ishe vetëm!

A s’të mjafton motiv, kjo përkujdesje hyjnore, kjo mbrojtje, që të ka shoqëruar çdo çast të jetës?

Zoti që të krijoi, të zhvilloi e të dha formë, të ushqeu në bark të nënës! U përkujdes për ty, edhe pse ti ishe i pavetëdijshëm për këtë. Jo e ndjen mëshirën e Zotit tënd, kur je në ndonjë situatë të papërballueshme! Motiv, s’të mjafton Zoti yt?  E të jetosh, e të veprosh në rrugën e Tij?

E Zoti, që të krijoi, gjithnjë ishte me ty! Zoti, më i Mëshirshëm se e ëma jote, edhe nëse të gjithë njerëzit të të braktisnin, Zoti s’të braktisi e s’të braktis! Të do, e të krijoi. A ka motiv më të fuqishëm e më të pavdekshëm, se të jetosh për Zotin tënd?

Jo kurrë! E pra, le të të mjaftoj Zoti yt. Nuk ke nevojë për motiv tjetër. Sidoqoftë gjendja, Allahu i Madhërishëm është Ai që përkujdeset, Ai që mëshiron, Ai që furnizon!

Elhamdulilahi rabbi-l-alemin